CBOS wykonał badanie „O roli kobiety w rodzinie” (pdf). Co prawda nie ze wszystkich interpretacji jestem zadowolona (np. prasowanie nie musi świadczyć o zniewoleniu kobiet, bo w dzisiejszych czasach można prasować bardzo rzadko). Ale wyniki są bardzo ciekawe. Zauważyłam dwie prawidłowości, z których mało kto zdaje sobie sprawę.

1. Uważa się, że jeśli rodzina ma wysokie dochody, to wystarczy, aby dostarczał je mąż, a kobiety wówczas chętniej siedzą w domu. Bo nie muszą pracować. Z tego badania wynika coś przeciwnego. Im wyższy dochód, tym więcej par preferuje i realizuje model partnerski. Szkoda, że nie pokazano szerszej skali dochodów, bo w tym raporcie najwyższy przedział to powyżej 1500 zł na osobę. Byłabym ciekawa, co mówią respondenci o naprawdę bardzo wysokich dochodach. Może dopiero tam żonom nie chce się pracować?

2. W małżeństwach partnerskich aż 55% kobiet czuje satysfakcję z takiego modelu i tylko 10% czuje się z nim źle. Natomiast w małżeństwach tradycyjnych lub takich, gdzie kobieta więcej pracuje dla domu, źle się czuje prawie 1/3 kobiet. To jest bardzo ważna wiadomość. Bo konserwatyści lubią mówić, że małżeństwo tradycyjne to model naturalnie stworzony dla kobiety i jej potrzeb. Tylko że gdy kobieta już się w takim modelu znajdzie, to nie pytają jej, czy faktycznie jest jej dobrze.

Właśnie ta tabelka obrazująca satysfakcję kobiet pokazuje, jak wielki jest rozdźwięk między abstrakcyjnymi teoriami, a odczuciami samych kobiet. To dopiero pokazuje, że te teorie muszą być tworzone i propagowane przez ludzi niezainteresowanych faktycznym dobrostanem kobiet. To wręcz niezwykłe, że w społeczeństwach demokratycznych funkcjonują tak silnie rozpowszechnione teorie dotyczące porządku społecznego, które nie biorą pod uwagę informacji zwrotnej od osób będących obiektami tych teorii.

Każdy, kto chciałby uczciwie stworzyć teorię „najlepszego modelu rodziny dla kobiety”, musiałby przyznać, że ewidentnie model partnerski jest dla statystycznej większości kobiet najlepszy.

Wychodzi na to, że są dwa rodzaje przestępstw: Takie, do których każdy czuje się zdolny warunkowo, ale wie że ma odpowiednie hamulce. I takie, do których czuje się fundamentalnie, z samej swojej natury niezdolny. Np. w zasadzie każdy uznaje się za zdolnego do zabójstwa – w obronie własnej, w obronie najbliższych, w obronie ojczyzny. Słowem, w sytuacji, gdy sprawca sprowokuje wystarczająco mocno. Do tej grupy niestety, jak pokazałam wyżej, należy też przestępstwo zgwałcenia. Do drugiej grupy należą przestępstwa uważane za absolutnie odrzucające: seks z dzieckiem, obdzieranie żywcem ze skóry, itp. Tutaj już każdy powie, że nie jest „takim” człowiekiem, że to nie kwestia hamulców, lecz kwestia absolutnej, przyrodzonej niezdolności.

I teraz – gdy klasyfikujemy się jako „z natury” zdolni lub niezdolni do jakiegoś przestępstwa, to jest to obiektywne? Czy owa solidarność mężczyzn z gwałcicielami jest obiektywnym błędem, czy naprawdę każdy jest zdolny do każdej zbrodni?

Gdy spojrzeć na to chłodnym okiem – wcale tak nie jest, że przestępstwa uznawane za tę drugą, fundamentalnie złą kategorię związane są z hardware’ową zdolnością lub niezdolnością człowieka. Tak naprawdę w ciągu dziejów obyczaje zmieniały się bardzo. I różne przestępstwa przesuwały się z grupy do grupy. Natura ludzka jest dużo bardziej płynna, niż ludzie lubią sobie wyobrażać.

Natomiast to socjalizacja wpaja nam, że pewne rzeczy są absolutnie, stuprocentowo nienaturalne i że nie jesteśmy do nich zdolni. I co ciekawe – sprawia, że rzeczywiście nie jesteśmy do nich zdolni. Po odpowiednio długim procesie wychowania w danej kulturze zaczynamy się utożsamiać z taką a nie inną „naturą”. Gdybyśmy jednak byli wychowani w innej kulturze, która nie nałożyłaby nam tego przekonania – to owszem, bylibyśmy zdolni. Ciekawa jestem, czy na skutek odpowiedniego wychowania zgwałcenie da się przesunąć z jednej kategorii do drugiej. Chyba jeszcze żadna cywilizacja na świecie tego nie próbowała.

O Wokół sprawy zgwałcenia w Lesie Kabackim napisano tyle idiotyzmów, że pora wreszcie je skomentować.

Idiotyzm 1. Burmistrz Ursynowa, Piotr Guział, napisał na twitterze:

Tragedia. Współczuję. Nie biegajcie po zmroku samemu w miejscach odludnych. Tylko jak ona biegła po ciemku?

Gdyby burmistrz Guział miał wiedzę o własnej dzielnicy, albo chociaż wszedł na wikipedię, to by wiedział, że na całym Ursynowie w 2012 roku nie zanotowano ani jednego zgwałcenia. A jest to aglomeracja wielkości średniego miasta wojewódzkiego – i zawiera w sobie także Las Kabacki. 

Kiedy ostatnio zgwałcono kogoś w Lesie Kabackim? W internecie nie ma wzmianki, a przecież byłaby afera w mediach – więc pewnie od kilkunastu lat nie było tam przypadku zgwałcenia kobiety przez nieznajomego.

Zatem pitolenie o niebezpieczeństwie biegania samotnie, o potrzebie odpowiedzialności, jest tylko pozornie racjonalne. Jeśli pan Guział ostrzega kobiety przed niebezpieczeństwem gwałtu na Ursynowie, to sto razy bardziej powinien ostrzegać przed niebezpieczeństwem wpadnięcia pod samochód. Niech kobiety będą odpowiedzialne! Niech nie wychodzą na ulicę, bo jeszcze będzie wypadek!

Wyobraźcie sobie, że po wypadku samochodowym na Ursynowie burmistrz komentuje: „Tragedia. Współczuję. Nie wychodźcie same z domu, przecież tam jeżdżą samochody. Jak ona w ogóle szła tą ulicą?”

Idiotyzm 2. Podczas gdy burmistrz Guział jedną ręką pisze prostackie komentarze na twitterze, to drugą ręką organizuje takie demagogiczne akcje:

Ursynów po gwałcie w Lesie Kabackim: będą bezpłatne szkolenia z samoobrony
(…)Wspólnie z byłymi żołnierzami GROM skupionymi w Grupie Reagowania Antykryzysowego, uruchomimy jeszcze we wrześniu bezpłatne szkolenia podczas których mieszkanki Ursynowa nauczą się podstawowych zasad postępowania w sytuacji napadu

Zorganizowane z doskoku jednorazowe szkolenia nikogo nie nauczą obrony przed przestępcą. I czego może nauczyć przeciętną obywatelkę o przeciętnej kondycji żołnierz z jednostek specjalnych? To jest hucpa i efekciarstwo. 

Akurat kogoś zgwałcili? Doskonała okazja, żeby wypromować się przed referendum.

Idiotyzm 3. Często w komentarzach internautów pojawiają się pozornie logiczne argumenty: „Dlaczego kobiety tak irytują się na apele o odpowiedzialne zachowanie? Przecież mężczyźni też muszą się chronić przed przestępstwami!”. Takie jak ten:

Też mnie wkurza, że muszę zamykać dom na klucz, że w pracy mamy alarm, a do skrzynki pocztowej muszę wpisywać hasło.

Analogia dobra tylko pozornie. Dobra byłaby, gdybyśmy żyli w kraju, gdzie są dwie kasty:

– Jedna nigdy nie zamyka drzwi na klucz, bo twierdzi, że nikt jej niczego nigdy nie kradnie. I wszyscy uważają to za oczywistość. Ta kasta jest uważana za nietykalną. Jakby się jakiś złodziej znalazł, to byłby uznany za zepsutego do szpiku kości zwyrodnialca. Czasem się tacy znajdują, ale… o tym się nie mówi.

– Natomiast druga kasta musi zamykać drzwi na zamki, bo z ich mieszkań wolno ukraść, jeśli drzwi są uchylone. Wtedy są tylko sami sobie winni. Co więcej, realne prawdopodobieństwo kradzieży jest niskie  (np. w 150-tysięcznej dzielnicy przez rok nie okradziono ani jednego przedstawiciela tej rzekomo narażonej kasty). Ale całe społeczeństwo jest przekonane, że niebezpieczeństwo owo jest niezwykle wysokie. Szczególnie kasta pierwsza pochyla się z troską nad kastą drugą i regularnie apeluje do jej odpowiedzialności w obliczu niebezpieczeństwa kradzieży. Kasta druga internalizuje sobie przekonanie o niebezpieczeństwie, rzadko wychodzi z domów, zaopatruje się w kosztowne zamki i kraty w oknach. Poza domem nękana jest przez obawy, czy aby tymczasem złodziej się nie włamuje. 

To jest ładnie pokazane tutaj: Na pewnym szkoleniu prowadzący zapytał – „Jakie kroki wy, faceci, czynicie codziennie, żeby uchronić się przed przemocą seksualną?” Cisza. A na to samo pytanie skierowane do kobiet lista codziennych środków ostrożoności była długa: „Nie chodzę po zmroku sama, biegam w towarzystwie psa, sprawdzam czy mam przy sobie telefon, noszę gaz w spray’u, mam nagrany męski głos na automatycznej sekretarce, noszę klucze w takim miejscu, by móc użyć ich jako broni, nie wsiadam do windy z obcymi facetami, na pierwszą randkę umawiam się w miejscu publicznym, nie chodzę na imprezy sama, pilnuję swojego drinka itp.” 

Idiotyzm polega na przeszacowaniu prawdopodobieństwa niebezpieczeństwa. Gdy ktoś pcha się w objęcia zagrożenia, wiedząc, że jest ono bardzo prawdopodobne, to jest nieodpowiedzialny, prawda? Ale gdy komuś zdarzy się mało prawdopodobny wypadek w ogólnie bezpiecznym miejscu – to nie nazwiemy go nieodpowiedzialnym. Otóż społeczeństwo przekonuje kobiety, że niebezpieczeństwo gwałtu jest wszechobecne. Nie ma bezpiecznych miejsc. Więc kobieta odpowiedzialna powinna mieć oczy dookoła głowy zawsze i wszędzie.

Jak widać na przykładzie statystyk bezpieczeństwa dla Ursynowa – przekonanie o niebezpieczeństwie czyhającym na kobiety jest nieracjonalne.

Druga strona tego idiotyzmu polega na zupełnie innym szacowaniu niebezpieczeństwa czyhającego na mężczyzn. Wrzućmy w google hasło „pobicia na Ursynowie„. Wyskakuje dużo wiadomości. Najwyraźniej pobić było więcej niż zgwałceń. I dotyczyły mężczyzn. Ale nie… Ursynów jest przecież bezpieczną dzielnicą!… Nikt nie apeluje do mężczyzn, żeby nie spacerowali sami po Ursynowie, zwłaszcza po zmroku, bo to nieodpowiedzialne.

Idiotyzm 4. Przekonanie, że odpowiedni ubiór ochroni przed gwałtem, a nieodpowiedni zwiększy prawdopodobieństwo gwałtu – czyli jest nieodpowiedzialny. Właśnie o tym pisała Lady Pasztet:  Na jakimś portalu sportowym Wujek Dobra Rada zamieścił poradę dla biegaczek, żeby unikały legginsów i ubierały się w luźne dresy.

Takie pomysły komentowałam już tutaj: Nie chodź wyzywająco ubrana do lasu . Nie udowodniono związku rodzaju ubioru z prawdopodobieństwem zgwałcenia. Interesujące, że policja ignoruje tę wiedzę. Niedawno na Śląsku

Podczas spektakularnej akcji katowicka policja zatrzymała seryjnego gwałciciela. Wcześniej napadł na cztery kobiety. Jechał autem za autobusem, którym podróżowała jego kolejna potencjalna ofiara – pisze gazeta.pl. Mundurowi zdradzają, że ubrane w minispódniczki policjantki chodziły po mieście, chcąc sprowokować sprawcę. Jednak wpadł przez swoje auto (dwie ofiary zeznały, że w pobliżu widziały fiata punto).

Ot, czego oczekiwać od policji, która do śledztwa wynajmuje jasnowidzów?

Oto wyniki testów PISA 2009 (pdf). Mapa pokazuje różnicę pomiędzy dziewczynkami a chłopcami w testach z matematyki.

Otóż świat dzieli się na wschód i zachód. Na wschodzie świata (były blok radziecki, Skandynawia, Azja) nie ma różnicy w wynikach z matematyki między chłopcami i dziewczynkami. Na zachodzie świata jest różnica. A największa w krajach anglosaskich – Wielkiej Brytanii i USA.

Zawsze mówiłam, że kraje anglosaskie są pod wieloma względami bardziej patriarchalne niż kraje słowiańskie.

Ten rysunek pokazuje, jak bardzo bez sensu jest przeflancowywać lokalny feminizm z tamtych pozornie bardziej rozwiniętych krajów do Polski.

Jest to grzech polskiego feminizmu akademickiego i inicjatyw takich jak np. ten portal, który publikuje same tłumaczenia angielskojęzycznych tekstów feministycznych.  Zdaje się, że zwłaszcza dorobek akademicki feminizmu polskiego opiera się silnie na tym, co wypracowano w krajach anglosaskich, bo to one dominują w publikacjach naukowych. Problem w tym, że one nijak nie trafiają do polskich odbiorczyń, bo analizują problemy, których nie ma w naszej kulturze, a zaniedbują te specyficzne dla nas.

Rzadko, naprawdę rzadko ktoś tak szczerze przyznaje się do zmiany poglądów! Budujące!

Red. Jerzy Sosnowski z Trójki – dotychczas na swoim blogu dawał wyraz światotpoglądowi, który można by określić jako katolicyzm otwarty, lecz raczej konserwatywny. Dziś pisze:

Uważaliśmy, że (…) skoro zgłaszamy wobec życia erotycznego innych ludzi désintéressement, ten brak zainteresowania winien być także respektowany przez pary homoseksualne wzajemnością w postaci niedomówienia, co właściwie je łączy. Innymi słowy, wymiana uprzejmości miała polegać na tym, że my nie narzucamy im (oczywiście) heteroseksualnych oczekiwań, a oni nie konfrontują nas z homoseksualnymi zachowaniami (mam na myśli gesty, świadczące o zażyłości). (…)

Ale w Köln otworzyły nam się oczy (…). Chodzi o to, żeby homoseksualista nie musiał się starać być bardziej niewidzialny, niż heteroseksualista. 

Tak, całowali się przy nas jacyś mężczyźni i przytulały do siebie kobiety. I jakąś szkodę nam to przyniosło? Ano nie, właśnie.